We'll go to that hidden place

วันอาทิตย์แบบนี้ต้องทำอาหารกินเองเท่านั้น!
ออกไปจัสโก้ซื้อไซเรียวมาประกอบอาหาร อิอิ
เมนูวันนี้มี... ปลาดาบทอด, น่องไก่ทอดกระเทียม, ซุปเห็ดโคน
ฮ่าๆๆ ฟังดูเหมือนจะเยอะ แต่กินหมดทุกอย่าง
โดยเฉพาะได่ทอดนี้คือของโปรดเลยทีเดียว

เริ่มที่น่องไก่ทอดก่อน มันง่ายมากๆ
ทอดกระเทียมให้เกือบเกรียมก่อน ให้กลิ่นกระเทียมหอมฟุ้ง
แล้วก็ใส่น่องไก่ที่หมักโชยุกับพริกไทยสเปนลงไป
แล้วก็ทอดไว้จนมันสุก ตักใส่จานพร้อมฟาด!!

ซุปเห็ดโคนนี้ยิ่งง่ายใหญ่เลย
ต่มน้ำให้เดือด ใส่ซุปก้อนลงไปสองก้อน

ตามด้วยแม๊กกี้หรือโชยุก็ได้ ตามสะดวก
ใส่ไก่ลงไปก่อนสักสองสามชิ้น
ทิ้งไก่ไว้สักพักให้น้ำมีกลิ่นของไก่
จากนั้นก็ใส่เห็ดโคนลงไปได้เลย

เราชอบเห็ดโคนของโครงการหลวง อร่อยที่สุดละ
แล้วก็ทิ้งไว้ห้านาที ใส่มะเขือเทศลงไปต่อ
หรี่ไฟลงทิ้ไว้สักสิบนาทีให้ทะเขือเทศเหี่ยวเลยนะ
แล้วก็ค่อยใส่เห็ดเข็มทองลงไปให้เต็มที่เลย

เร่งไฟให้น้ำเดือดเลย จากนั้นตอกไข่ใส่ลงไป

ทิ้งไว้อีกสักสิบนาทีก็ร้อมตักกินได้เลย อิอิ

สนนราคามื้อนี้ทั้งหมดสามร้อยกว่าบาท
สรุปแล้วไปซื้อข้าวกระเพราะหน้าปากซอยถูกกว่ากันเยอะ ฮ่าๆๆ
เอาน่า นานๆทีจะได้อาหารกินเองสนุกๆ คิดไรมาก

เหนื่อยว่ะ เดี๋ยวนี้ออกไปทำงานทุกเช้าเลย
ตอนนี้กำลังไปช่วยบริษัทชิปปิ้งเกาหลีทำโฮมเพจอยู่
คือ...ตื่นเช้าไม่เท่าไหร่ แถวช่องนนทรีรถติดมากกกก
แล้วต้องรีบๆทำด้วยเพราะเราทำถึงแค่เที่ยง
พูดง่ายๆคือทำแค่ช่วงเช้าน่ะล่ะ ตอนบ่ายออกมากลับบ้านนอน
เย็นๆก็ออกไปสอนอีก โอ๊ยยยย ชีวิตเหนื่อยจริงจัง
อยากจะทุ่มโต๊ะแล้วร้องกรี๊ดให้คอแตก เหอๆๆ

เดือนหน้าพี่ฮุนมาไทยละ อิอิ แต่เราไม่ไปเจอหรอก
ฝากเพื่อนไปเจอแทน โชคดีนะพี่ฮุน เมืองไทยฝนตกทุกวัน

ทำไมโอกาสในชีวิตมันชอบเข้ามาตอนที่อยากทำอะไรอิสระๆวะ
ตอนนี้งานดีๆมีมาเสนอมากมายก่ายกองให้เลือกสรร
แต่ก็ยังอยากเลือกสายที่สบายๆไปวันๆแบบนี้อยู่ดี....
น่าเบื่อว่ะ ไม่รู้จะจัดการกับชีวิตตัวเองยังไงดีเหมือนกัน
อยู่แบบนี้ก็มีความสุขดี ไม่ทุกข์ร้อน เรียกว่าสบายมากเลย
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเอาไงต่อไปดี คือ...แล้วไงต่อวะ โว้ย เซ็ง งง

วันอาทิตย์ไปดูเทวาซาตานกับหม่อมปองและฝ้าย
หนังก็สนุกดีอ่ะ แต่เราว่าดาวิชี่โค้ดลุ้นกว่าว่ะ มันหลอนกว่า
แต่ฝ้ายบอกให้เราไปซื้อหนังสือมาอ่าน จะมันส์กว่านี้
เราก็จะรอให้กระแสมันจางๆไปก่อน แล้วจะไปซื้อมาอ่าน
ไปซื้ออ่านตอนนี้ก็จะถูกมองว่าเป็นพวกตามกระแสไปอีก ไม่เอา ไม่ดี
ใจจริงอยากไปดูสาระแนมากๆ แต่ไม่มีคนไปดูด้วย
เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปดูคนเดียวแม่งเลย เซ็งชิบหาย

เดี๋ยววันเสาร์ต้องไปที่ทำงานแอนเนท ไปดูเว็บไรก็ไม่รู้
ตอนนี้อะไรที่เป็นเงินกูเอาหมดละ ฮ่าๆๆ
ทั้งๆที่จริงๆแล้วก็ไม่ได้มีความรู้เรื่องไอทีมากนักหรอกนะ
แต่ด้วยความที่แอนเนทมันก็คงไม่รู้พึ่งใครแล้ว
เลยน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่านี่ล่ะวะ เหอๆๆ

จะว่าไป....พี่ฮุน หมาลาบราดอร์หัวฟูของเรายืดผมแว้วววววว ฮ่าๆๆๆๆ
น่ารักมากเลยอ่ะ พอยืดแล้วผมพี่แกยาวสุดๆเลย
แต่ทั้งๆที่ชอบผมดัดไปแล้วนะ ก็ไว้ต่อก็ได้
แต่ไม่เป็นไร ผมยาวเราก็ชอบ ทรงไหนก็ชอบ ชอบทุกทรง
ขออย่างเดียว หุ่นล่ำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆนะได้โปรดดดด
งานวันโรสเดย์ล่ำมากอ่ะ กล้ามแขนแบบว่า โฮกกกกก
สมเป็นนักกีตาร์จริงๆ (มันเกี่ยวกันตรงไหนเหรอวะ)
เส้นเลือดที่เด่นเป็นนูนชัดจากกล้ามแขน เรียวงามมาถึงหลังข้อมือ
โอ้ว......................หมาลาบราดอร์สุดที่รัก

ทำไมพอเลิกสนใจเรื่องคนนั้นแล้วชีวิตมันมีความสุขแบบนี้วะ
กลายเป็นคนบ้าดาราที่ไม่ได้บ้าดาราอีกต่อไปละ ดีใจมากอ่ะ
พอถอยออกมาก้าวนึง ภาพมันก็ชัดเจนขึ้นจริงๆด้วย
(เคยมีคนบอกให้เราทำแบบนี้ในทุกๆเรื่องในชีวิต)
ถ้ามองไม่เห็นทางออก มองไม่เห็นทางไป มีแต่ทางตัน
ถ้าถอยออกมาก้าวนึงแล้วมองจากด้านหลัง ทุกอย่างจะชัดขึ้น
ซึ่ง...นั่นก็ใช่จริงๆ มันไม่ใช่คำเปรียบเปรยเลยนะ มันคือความจริง

แล้วเราก็มีความสุขในแบบนี้ของเราต่อไป อย่ายุ่งกับเราอีกเลย....
เราขอแค่เพื่อนที่รักเรา กับหมาลาบราดอร์หนึ่งตัว แค่นี้ก็พอละ ฮ่าๆ 

ฝนตกอีกแล้ว...เหมือนจะไม่ชอบแต่จริงๆแล้วชอบ
ถ้าให้เลือกระหว่างฝนตกกับร้อนแดดออกเปรี้ยง
เราขอให้ฝนตกตลอดเดือนเลยยังจะดีเสียกว่าว่ะ
แต่ก็สงสารคนขี่มอเตอร์ไซค์หรือร้านขายของ
แถมฝนตกทีไรรถติดทุกที เป็นสมการที่แก้ไม่ออกจริงๆ

นุ่นกลับมาจากเกาหลีแล้ว ฮ่าๆ มาพร้อมเสื้อลิทมัสของพี่ฮุน
โชคดีมากอ่ะที่นุ่นเลือกลายนกฮูกทีสาวมาให้เรา
ตอนแรกจะเอาสีแดงแบบฮงกิ มันสวยดีดูแร่ดได้ใจ
ก็เลยบอกนุ่นว่าเอาสีไหนก็ได้ระหว่างขาวกับแดง 
แต่หลังจากที่มีข่าวว่าคนเสื้อแดงถูกเสื้อเหลืองแทงตายห่าคาที่
เราเลยนึกขอบคุณพระเจ้าที่นุ่นซื้อสีขาวมาให้เรา ฮ่าๆ
เพราะไม่งั้น เราเดินๆอยู่อาจจะโดนฆ่า(เพราะอยากได้เสื้อเหมือนฮงกิ)
ไม่คุ้มเลยชีวิต เหอๆ สรุปแล้วก็ได้เสื้อลายพี่ฮุนมาสองตัว
เป็นเสื้อผ้าที่ราคาถูกมากเกินความจำเป็นแต่น่ารักง่ะ
ไม่ใช่แม่งใส่ๆไปด้ายหลุดวันละร้อยเมตรนี้กูเศร้าเลยนะ เหอๆๆ

 
น่ารักๆเนอะๆๆ (หมายถึงคนใส่นะ ฮ่าๆๆ)

ตอนนี้บ้านเงียบเหงามากเลย อยู่บ้านคนเดียวเปล่าเลี่ยวเอกา
หม่อมเต้ยไปออสเตรเลีย ฝ้ายกลับเชียงใหม่ ฮืออออ
นั่งดูอุบัติรักห่าอะไรเนี่ย ละครบ้าไรวะ โคตรเห่ยเลย
อยากเห็นหน้าคนเขียนบทกับผกก. ดูขมสนุกกว่าตั้งเยอะ
เวลาดูอุบัติรักจะต้องมีคำว่า "ไรของมันวะ", "บ้าป่ะเนี่ย", "เสร่อว่ะ"
และหยาบคายกว่านี้อีกอื่นๆมากมายออกมาจากปาก
มีฉากนึงเมื่อหลายวันก่อน พวกชีไปเที่ยวรีสอร์ทไฮโซกันมาก
อารมณ์ว่ารีสอร์ทห้าดาวติดชายทะเล นึกว่าอยู่ไฮแอทสมุยไรงี้
พอถึงห้อง ปรากฏว่าคุณชายสองคนชีนั่งดื่มเครื่องดื่มวุ้นเจลลี่โมกุๆ!!!!
คือแบบ.....พกเครื่องดื่มโมกุๆไปดื่มที่รีสอร์ทห้าดาวเนี่ยนะ!?!?
โรงแรมไม่มีคอมพลิเมนทารี่ ดริงค์บริการเหรอวะ
ถึงต้องให้แขกนั่งดื่มเครื่องดิ่มโมกุๆ!!!???? พระเจ้า! คิดได้!! โมกุๆ!!!
ดูแล้วก็ด่าไป ไม่เข้าใจจะดูทำไม ยิ่งดูยิ่งด่า บ้าว่ะกู

ตอนนี้นอนอืดเล่นเนทคนเดียวมันช่างน่าเศร้าอะไรแบบนี้
พรุ่งนี้ออกไปหาแอนเนทดีกว่า ไปกินของฟรีบ้านมัน
เจอแอนเนททีไรก็นึกถึงเอฟทีตลอด ของมันมาคู่กัน เหอๆๆ

ฮงกิทำหน้าชิทสุเรมากๆอ่ะ ฮ่าๆ

edit @ 10 May 2009 21:09:06 by ミオ